50 مطلب آخر
طنز و درمان : بیمارستان دولتی "بد" و کادر درمانی "خوب" مرا مجبور به "دزدی" کرد!

فرزین پور محبی درباره اوضاع هتلداری این روزهای اورژانس بیمارستانهای دولتی ، در ایسنا نوشت : .........  آخه بنده خدا به دلیل خونریزی شدید، احساس سرما می‌کرد. وقتی از کادر اون‌جا یک پتو خواستم جوری نگاهم کردند که لحظه‌ای این حس بهم دست داد که دارم از یک ساندویچی، اورانیوم غنی‌شده می‌خوام! به هر دری هم که زدم نتونستم چیزی حداقل در حد یک روانداز پیدا کنم! .......................

تحلیل ما

متن کامل

 

بیمارستان دولتی "بد" و کادر درمانی "خوب" مرا مجبور به "دزدی" کرد!!

 

چند شب پیش متوجه شدم یکی از دوستان که از استادان باسابقه انجمن خوشنویسان است به دلیل خونریزی معده با آمبولانس به یکی از بیمارستانهای دولتی (بیب) منتقل شده. وقتی فهمیدم کسی بالای سرش نیست شبونه خودم رو به اورژانس بیمارستان رسوندم.

 

در همون بدو ورود با صحنه‌ای از فیلم «بر بادرفته» مواجه شدم. اون‌جایی که بعد از حمله شمالی‌ها کلی مجروح تلنبار شده بود و فقط یک دکتر و چند نفری می‌بایست به همه اونها می‌رسیدند. این استاد محترم هم در راهرو اورژانس روی یک برانکارد و وسط کلی مریض افتاده بود. با احتیاط و جوری که بقیه مریض‌ها رو له نکنم خودمو بالای سرش رسوندم.

 

همون موقع ازم خواست یک پتو روش بندازم. آخه بنده خدا به دلیل خونریزی شدید، احساس سرما می‌کرد. وقتی از کادر اون‌جا یک پتو خواستم جوری نگاهم کردند که لحظه‌ای این حس بهم دست داد که دارم از یک ساندویچی، اورانیوم غنی‌شده می‌خوام! به هر دری هم که زدم نتونستم چیزی حداقل در حد یک روانداز پیدا کنم! حالا تجسم کنید بیمارم داره از سرما می‌لرزه و از من هم کاری ساخته نیست.

 

تا این‌که یکهو متوجه شدم یکی از بیماران به دستشویی رفت. لحظه‌ای خودمو در شرایط فیلم‌های هندی دیدم که دوربین چند بار پشت سر هم به سمت چشمهای من، پتوی بدون صاحب و مریضی که خودشو از فرط سرما جمع کرده بود تند و تند زوم می‌کرد. با خودم گفتم: مریضی که اونقدر حالش خوبه و با پای خودش به دستشویی می‌ره نباید خیلی هم به پتو احتیاج داشته باشه! وقتی اینطوری با عذاب وجدانم کنار اومدم با کلی ترس و لرز پتوی اون بنده خدا رو برداشتم و انداختمش روی بیمار خودم! خدایا منو ببخش که مصداق این شعر شدم: «در این دنیا که مردانش عصا از کور می‌دزدند و..»

 

سرتون رو درد نیارم فقط اینو بگم: با اعتماد به نفسی که پیدا کردم بقیه شب رو هم مصداق این ضرب‌المثل شدم: «تخم مرغ‌دزد، شتردزد می‌شه»! برای هر کدوم از سرقت‌هام (مثل: پایه سرم، دمپایی ، بالش و...) دلیل خاصی هم می‌تراشیدم. یکی از اونها «صندلی همراه بیمار» بود که در راهرو چندتایی بیشتر نبود. حالا داشته باشید که من بعد از چند ساعت سرپا بودن حسابی خسته شدم که دفعتا یکی از همراهان بیماران مستقر در راهرو اومد طرفم و نشونی بوفه رو از من خواست. من هم با شیطنت خاصی جوری راهنماییش کردم که حسابی دور بشه تا من با خیال راحت‌تری صندلی‌شو کش برم (خدایا کلا منو ببخش)!

 

الانم که به اون شب لعنتی فکر می‌کنم حال و روزم شده عینهو احوالات «اتللو» بعد از کشتن «دزدمونا» که دست آخر عذاب وجدان جون به سرش کرد! فقط امیدوارم آخر و عاقبتم مثل اون خدابیامرز نشه! برام طلب مغفرت کنید.

 

فقط این یه چیز رو هم بگم و رفع زحمت کنم: به خدا من این‌جوری نبودم، بیمارستان بد و کادر درمانی خوب (!) منو به این راه کشوند. (توضیح: کادر درمانی خوبو گفتم تا فردا طومار امضا نشه)

-------------------------

توضیح: این روایت کاملا واقعی است.

------------------------

پایان

منبع : خبرگزاری ایسنا تاریخ : ۱۳۹۴/۱۲/۱۵ تعداد بازدیدکنندگان : 2263

مطالب مرتبط

برچسب ها

ارسال نظر

عنوان
متن
 
پربیننده ترین مطالب در زمینه
طنز و درمان
آمار بازدیدها

بازدید امروز : 1761
بازدید دیروز : 6914
بازدید این ماه : 51198
بازدید امسال : 1197987
بازدید کل : 32246445

نظرسنجی

سوالی برای نظر سنجی وجود ندارد
نظرات سایرین  |  آرشیو نظرسنجی

کلیه حقوق این سایت متعلق به گروه مهندس اردلانی می باشد.
طراحی سایت و بهینه سازی سایت هخامنش